ground water

ground water

منابع آب قابل برداشت جهان به دو قسمت آبهای زیر زمینی و آبهای سطحی تقسیمبندی میشوند. لایههای زیرسطحی زمین به دو قسمت غیراشباع و اشباع تقسیمبندی میشوند. قسمت اشباع که در آن ناحیه خلل و فرج^[1] حاوی آب است را آبهای زیر زمینی مینامند. آبهای زیرزمینی از بارشهای سطحی و نفوذ آنها در زمین ایجاد میشوند. راههای مختلفی جهت برداشت آبهای زیر زمینی وجود دارد که عبارتاند از روشهای طبیعی و مصنوعی.

منابع آب قابل برداشت جهان به دو قسمت آبهای زیر زمینی و آبهای سطحی تقسیمبندی میشوند. آب زیر زمینی آبی است که در زیر سطح زمین ذخیره شده است. گاهی صدها سال طول میکشد تا مخزنهای آب زیر زمینی تشکیل شوند. اکثر اوقات، آبهای زیر زمینی سالها و حتی قرنها قبل از مصرف دستنخورده باقی میمانند.

بیش از 90% آب آشامیدنی کل جهان از آب زیرزمینی تأمین میشود. بالاترین لایهی خاک در سطح زمین منطقهی غیراشباع است، جایی كه مقدار آب در آن در طی زمان تغییر میكند، اما خاك را خیس نمیكند. زیر این لایه، منطقهی اشباع وجود دارد كه تمام خلل و فرج، تركها، فاصلهی بین سنگها و ذرات خاك پر از آب است. كلمهی«آب زیر زمینی» به این منطقه اطلاق میشود.

فواید

آبهای زیر زمینی، مخزنهای آب طبیعی می باشند که نیاز به سرمایهگذاری ندارند و خود پالایش هستند. تبخیر در آنها صورت نمیگیرد، آسیبپذیری کمی دارند و منابع مطمئن تری نسبت به آبهای سطحی هستند. امکان استفاده از این آبها در سالهای خشکسالی وجود دارد.

سفره آب زیرزمینی

سفره آب به لایه یا منطقه قابلنفوذی در زیر سطح زمین گفته میشود که آب در آن میتواند جریان یابد. سفره آب همچنین باید قابلیت آب دهی خوبی داشته باشد.

سطح فوقانی سفره آب، یا سطح ایستابی همواره افقی نیست و به طور طبیعی از منطقه تغذیه آن، یعنی محل و منطقهای که آب زیر زمینی را تأمین میکند، به طرف محل تخلیه دارای شیب است.

به طور کلی شکل سطح ایستابی غالباً از شکل سطح زمین پیروی میکند. ولی برآمدگیهای آن هموارتر است؛ بنابراین ایستایی در نواحی پست در نزدیک سطح زمین و در تپهها و کوهها در عمق زیادتر قرار دارد. به طور معمول در مناطق پرباران و در دشتها سطح ایستابی بالا و در مناطق خشک و کوهستانی پایین است. در مناطق مرطوب سطح ایستابی ممکن است تا نزدیک سطح زمین بالا بیاید.

سنگ آهک...